4.103–115

At cum incerta volant caelōque exāmina lūdunt

contemnuntque favōs et frīgida tēcta relinquunt,

īnstabilēs animōs lūdō prohibēbis inānī.105

Nec magnus prohibēre labor: tū rēgibus ālās

ēripe; nōn illīs quisquam cūnctantibus altum

īre iter aut castrīs audēbit vellere signa.

Invītent croceīs hālantēs flōribus hortī

et cūstōs fūrum atque avium cum falce salignā110

Hellēspontiacī servet tūtēla Priāpī.

Ipse thymum tīnōsque ferēns dē montibus altīs

4.88–102

Vērum ubi ductōrēs aciē revocāveris ambō,

dēterior quī vīsus, eum, nē prōdigus obsit,

dēde necī; melior vacuā sine rēgnet in aulā.90

Alter erit maculīs aurō squālentibus ārdēns—

nam duo sunt genera: hic melior, insignis et ōre

et rutilīs clārus squāmīs; ille horridus alter

dēsidiā lātamque trahēns inglōrius alvum.

Ut bīnae rēgum faciēs, ita corpora plēbis:95

namque aliae turpēs horrent, ceu pulvere ab altō

cum venit et siccō terram spuit ōre viātor

4.67–87

Sīn autem ad pugnam exierint—nam saepe duōbus

rēgibus incessit magnō discordia mōtū,

continuōque animōs vulgī et trepidantia bellō

corda licet longē praesciscere; namque morantēs70

Mārtius ille aeris raucī canor increpat, et vōx

audītur frāctōs sonitūs imitāta tubārum.

Tum trepidae inter sē coeunt pennīsque coruscant

spīculaque exacuunt rōstrīs aptantque lacertōs

et circā rēgem atque ipsa ad praetōria dēnsae75

miscentur magnīsque vocant clāmōribus hostem.

4.51–66

Quod superest, ubi pulsam hiemem sōl aureus ēgit

sub terrās caelumque aestīvā lūce reclūsit,

illae continuō saltūs silvāsque peragrant

purpureōsque metunt flōrēs et flūmina lībant

summa levēs. Hinc nesciō quā dulcēdine laetae55

prōgeniem nīdōsque fovent, hinc arte recentēs

excūdunt cērās et mella tenācia fingunt.

Hinc ubi iam ēmissum caveīs ad sīdera caelī

nāre per aestātem liquidam suspexeris agmen

obscūramque trahī ventō mīrābere nūbem,60

4.33–50

Ipsa autem, seu corticibus tibi sūta cavātīs

seu lentō fuerint alvāria vīmine texta,

angustōs habeant aditūs; nam frīgore mella35

cōgit hiems, eademque calor liquefacta remittit.

Utraque vīs apibus pariter metuenda; neque illae

nēquīquam in tēctīs certātim tenuia cērā

spīrāmenta linunt, fūcōque et flōribus ōrās

explent, collēctumque haec ipsa ad mūnera glūten40

et viscō et Phrygiae servant pice lentius Īdae.

Saepe etiam effossīs, sī vēra est fāma, latebrīs

4.18–32

At liquidī fontēs et stāgna virentia muscō

adsint et tenuis fugiēns per grāmina rīvus,

palmaque vestibulum aut ingēns oleaster inumbret,20

ut, cum prīma novī dūcent exāmina rēgēs

vēre suō lūdetque favīs ēmissa iuventūs,

vīcīna invītet dēcēdere rīpa calōrī

obviaque hospitiīs teneat frondentibus arbōs.

In medium, seu stābit iners seu prōfluet ūmor,25

trānsversās salicēs et grandia conice saxa,

pontibus ut crēbrīs possint cōnsistere et ālās

4.8–17

Prīncipiō sēdēs apibus statiōque petenda,

quō neque sit ventīs aditus (nam pābula ventī

ferre domum prohibent) neque ovēs haedīque petulcī10

flōribus īnsultent, aut errāns būcula campō

dēcutiat rōrem et surgentēs atterat herbās.

Absint et pictī squālentia terga lacertī

pinguibus ā stabulīs meropēsque aliaeque volucrēs

et manibus Procnē pectus signāta cruentīs;15

omnia nam lātē vastant ipsāsque volantēs

ōre ferunt dulcem nīdīs immītibus ēscam.

23.344–372

ἡ δʼ αὖτʼ ἄλλʼ ἐνόησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·

ὁππότε δή ῥʼ Ὀδυσῆα ἐέλπετο ὃν κατὰ θυμὸν345

εὐνῆς ἧς ἀλόχου ταρπήμεναι ἠδὲ καὶ ὕπνου,

αὐτίκʼ ἀπʼ Ὠκεανοῦ χρυσόθρονον ἠριγένειαν

ὦρσεν, ἵνʼ ἀνθρώποισι φόως φέροι· ὦρτο δʼ Ὀδυσσεὺς

εὐνῆς ἐκ μαλακῆς, ἀλόχῳ δʼ ἐπὶ μῦθον ἔτελλεν·

ὦ γύναι, ἤδη μὲν πολέων κεκορήμεθʼ ἀέθλων350

ἀμφοτέρω, σὺ μὲν ἐνθάδʼ ἐμὸν πολυκηδέα νόστον

κλαίουσʼ. αὐτὰρ ἐμὲ Ζεὺς ἄλγεσι καὶ θεοὶ ἄλλοι

ἱέμενον πεδάασκον ἐμῆς ἀπὸ πατρίδος αἴης·

23.310–343

ἤρξατο δʼ ὡς πρῶτον Κίκονας δάμασʼ, αὐτὰρ ἔπειτα310

ἦλθʼ ἐς Λωτοφάγων ἀνδρῶν πίειραν ἄρουραν·

ἠδʼ ὅσα Κύκλωψ ἔρξε, καὶ ὡς ἀπετίσατο ποινὴν

ἰφθίμων ἑτάρων, οὓς ἤσθιεν οὐδʼ ἐλέαιρεν·

ἠδʼ ὡς Αἴολον ἵκεθʼ, ὅ μιν πρόφρων ὑπέδεκτο

καὶ πέμπʼ, οὐδέ πω αἶσα φίλην ἐς πατρίδʼ ἱκέσθαι315

ἤην, ἀλλά μιν αὖτις ἀναρπάξασα θύελλα

πόντον ἐπʼ ἰχθυόεντα φέρεν βαρέα στενάχοντα·

ἠδʼ ὡς Τηλέπυλον Λαιστρυγονίην ἀφίκανεν,

οἳ νῆάς τʼ ὄλεσαν καὶ ἐϋκνήμιδας ἑταίρους

23.263–309

τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·

δαιμονίη, τί τʼ ἄρʼ αὖ με μάλʼ ὀτρύνουσα κελεύεις

εἰπέμεν; αὐτὰρ ἐγὼ μυθήσομαι οὐδʼ ἐπικεύσω.265

οὐ μέν τοι θυμὸς κεχαρήσεται· οὐδὲ γὰρ αὐτὸς

χαίρω, ἐπεὶ μάλα πολλὰ βροτῶν ἐπὶ ἄστεʼ ἄνωγεν

ἐλθεῖν, ἐν χείρεσσιν ἔχοντʼ εὐῆρες ἐρετμόν,

εἰς ὅ κε τοὺς ἀφίκωμαι οἳ οὐκ ἴσασι θάλασσαν

ἀνέρες, οὐδέ θʼ ἅλεσσι μεμιγμένον εἶδαρ ἔδουσιν·270

οὐδʼ ἄρα τοί γʼ ἴσασι νέας φοινικοπαρῄους,