Vergil, Eclogue IV, 53-59

Ō mihi tum longae maneat pars ultima vītae,

spīritus et quantum sat erit tua dīcere facta:

nōn mē carminibus vincat nec Thrācius Orpheus               55

nec Linus, huic māter quamvīs atque huic pater adsit,

Orphei Calliopēa, Linō fōrmōsus Apollō.

Pān etiam, Arcadiā mēcum sī iūdice certet,

Vergil, Eclogue IV, 46-52

'Tālia saecla' suīs dīxērunt 'currite' fūsīs

concordēs stabilī fātōrum nūmine Parcae.

Adgredere ō māgnōs (aderit iam tempus) honōrēs,

cāra deum subolēs, māgnum Iovis incrēmentum!

aspice convexō nūtantem pondere mundum,               50

terrāsque tractūsque maris caelumque profundum;

Vergil, Eclogue IV, 37-45

Hinc, ubi iam firmāta virum tē fēcerit aetās,

cēdet et ipse marī vector, nec nautica pīnus

mūtābit mercēs; omnis feret omnia tellūs.

nōn rastrōs patiētur humus, nōn vīnea falcem,               40

rōbustus quoque iam taurīs iuga solvet arātor;

nec variōs discet mentīrī lāna colōrēs,

ipse sed in prātīs ariēs iam suāve rubentī

Vergil, Eclogue IV, 31-36

Pauca tamen suberunt prīscae vestīgia fraudis,

quae temptāre Thetīn ratibus, quae cingere mūrīs

oppida, quae iubeant tellūrī īnfindere sulcōs.

alter erit tum Tīphys et altera quae vehat Argō

dēlēctōs hērōas; erunt etiam altera bella               35

atque iterum ad Trōiam māgnus mittētur Achillēs.

Vergil, Eclogue IV, 18-25

At tibi prīma, puer, nūllō mūnuscula cultū

errantīs hederās passim cum baccare tellūs

mixtaque rīdentī colocāsia fundet acanthō.               20

ipsae lacte domum referent distenta capellae

ūbera, nec māgnōs metuent armenta leōnēs;

ipsa tibī blandōs fundent cūnābula flōrēs.

Vergil, Eclogue IV, 11-17

tēque adeō decus hoc aevī, tē cōnsule, inībit,

Polliō, et incipient māgnī prōcēdere mēnsēs;

tē duce, sī qua manent sceleris vestīgia nostrī,

inrita perpetuā solvent formīdine terrās.

ille deum vītam accipiet dīvīsque vidēbit              15

permixtōs hērōas et ipse vidēbitur illīs,

pācātumque reget patriīs virtūtibus orbem.