ΙV. ΟΙΚΙΑ
ὥρα νῦν λέγειν σοι τὰ περὶ τῆς οἰκίας. μικρὰ ἐστιν ἡ οἰκία ἡμῶν· τί μήν; οὐ γὰρ πολλοί ἐσμεν, οὐδὲ πλούσιοι.

πρῶτον μὲν ἐκ τῆς ὁδοῦ ὁρῶμεν τοῖχον, καὶ ἐν τῷ τοίχῳ πύλας· ἀνοικταί εἰσιν αἱ πύλαι. ἐντὸς δὲ τῶν πυλῶν βλέπομεν αὐλήν, καὶ ἐν τῇ αὐλῇ τὰ ὀρνίθια καὶ ἴσως ἢ ἵππον ἢ ὄνον ἢ ἡμίονον. ἆρ’ ἀγνοεῖς ποῖα ἐστὶ τάδε; ὁ μὲν ἵππος ἕλκει τὴν ἅμαξαν· ὁ δ’ ὄνος ὅμοιος μὲν ἵππῳ ἐστί, διαφέρει δέ· καὶ γὰρ μικρότερός ἐστι, καὶ ἔχει μιαρὰν τὴν φωνήν, καὶ ἐσθίει ἀκάνθας. ὁ δ’ ἡμίονος τέκνον ἐστὶν ἵππου καὶ ὄνου.