Chapter 2.9

< Dē imperiō rēgis Eduīnī, et ut veniēns ad ēvangelīzandum eī Paulīnus prīmō fīliam eius cum aliīs fideī Chrīstiānae sacrāmentīs imbuerit.>

[1] Quō tempore etiam gēns Nordanhymbrōrum, hoc est ea nātiō Anglōrum quae ad Aquilōnālem Humbrae flūminis plagam habitābat, cum rēge suō Eduīnō verbum fideī praedicante Paulīnō, cuius suprā meminimus, suscēpit. [2] Cui vidēlicet rēgī, in auspicium suscipiendae fideī et rēgnī caelestis, potestās etiam terrēnī crēverat imperiī, ita ut, quod nēmō Anglōrum ante eum, omnēs Brittaniae fīnēs, quā vel ipsōrum vel Brettōnum prōvinciae habitābant, sub diciōne acciperet. [3] Quīn et Mevaniās īnsulās, sīcut et suprā docuimus, imperiō subiugāvit Anglōrum; quārum prior, quae ad austrum est, et sitū amplior et frugum prōventū atque ūbertāte fēlīcior, nōngentārum sexaginta familiārum mēnsūram iuxtā aestimātiōnem Anglōrum, secunda trecentārum et ultrā spatium tenet.

[4] Huic autem gentī occāsiō fuit percipiendae fideī, quod praefātus rēx eius cognātiōne iūnctus est rēgibus Cantuariōrum, acceptā in coniugem Aedilbergā fīliā Aedilberctī rēgis, quae aliō nōmine Tatae vocābātur. [5] Huius cōnsortium cum prīmō ipse missīs procīs ā frātre eius Eadbaldō, quī tunc rēgnō Cantuariōrum praeerat, peteret; respōnsum est nōn esse licitum Chrīstiānam virginem pāgānō in coniugem darī, nē fidēs et sacrāmenta caelestis rēgis cōnsortiō prōfānārentur rēgis quī vērī Deī cultūs esset prōrsus ignārus. [6] Quae cum Eduīnō verba nūntiī referrent, prōmīsit sē nīl omnimodīs contrārium Chrīstiānae fideī, quam virgō colēbat, esse factūrum; quīn potius permissūrum ut fidem cultumque suae religiōnis cum omnibus, quī sēcum vēnissent, virīs sīve fēminīs, sacerdōtibus seu ministrīs, mōre Chrīstiānō servāret. [7] Neque abnegāvit sē etiam eandem subitūrum esse religiōnem, sī tamen exāmināta ā prūdentibus sānctior ac Deō dignior posset invenīrī.

[8] Itaque prōmittitur virgō, atque Eduīnō mittitur, et iuxtā quod dispositum fuerat, ōrdinātur episcopus vir Deō dīlēctus Paulīnus, quī cum illā venīret, eamque et comitēs eius, nē pāgānōrum possent societāte polluī, cotīdiānā et exhortātiōne et sacrāmentōrum caelestium celebrātiōne cōnfirmāret.

[9] Ōrdinātus est autem Paulīnus episcopus ā Iūstō archiepiscopō sub diē XII kalendārum Augustārum annō ab incarnātiōne Dominī DCXXV; et sīc cum praefātā virgine ad rēgem Eduīnum quasi comes cōpulae carnālis advēnit. [10] Sed ipse potius tōtō animō intendēns ut gentem, quam adībat, ad agnitiōnem vēritātis advocāns, iuxtā vōcem apostolī, ūnī vērō spōnsō virginem castam exhibēret Christō. [11] Cumque in prōvinciam vēnisset, labōrāvit multum ut et eōs, quī sēcum vēnerant, nē ā fide dēficerent Dominō adiuvante continēret, et aliquōs, sī forte posset, dē pāgānīs ad fideī grātiam praedicandō converteret. [12] Sed sīcut apostolus ait, quamvīs multō tempore illō labōrante in verbō, ‘Deus saeculī huius excaecāvit mentēs īnfidēlium, nē eīs fulgeret inlūminātiō ēvangeliī glōriae Christī.’

[13] Annō autem sequente vēnit in prōvinciam quīdam sīcārius vocābulō Eumer, missus ā rēge Occidentālium Saxonum nōmine Cuichelmō, spērāns sē rēgem Eduīnum rēgnō simul et vītā prīvātūrum; quī habēbat sīcam bicipitem toxicātam, ut sī ferrī vulnus minus ad mortem rēgis sufficeret, peste iuvārētur venēnī. [14] Pervēnit autem ad rēgem prīmō diē paschae iuxtā amnem Deruventiōnem, ubi tunc erat vīlla rēgālis, intrāvitque quasi nūntium dominī suī referēns; et cum simulātam lēgātiōnem ōre astūtō volveret, exsurrēxit repente et ēvāgīnātā sub veste sīcā impetum fēcit in rēgem. [15] Quod cum vidēret Lilla minister rēgī amīcissimus, nōn habēns scūtum ad manum quō rēgem ā nece dēfenderet, mox interposuit corpus suum ante ictum pungentis; sed tantā vī hostis ferrum īnfīxit, ut per corpus mīlitis occīsī etiam rēgem vulnerāret. [16] Quī cum mox undique gladiīs impeterētur, in ipsō tumultū etiam alium dē mīlitibus, cui nōmen erat Fordherī, sīcā nefandā perēmit.

[17] Eādem autem nocte sacrōsānctā dominicī paschae pepererat rēgīna fīliam rēgī, cui nōmen Eanfled. [18] Cumque īdem rēx praesente Paulīnō episcopō grātiās ageret dīīs suīs prō nātā sibi fīliā, ē contrā episcopus grātiās coepit agere Dominō Christō, rēgīque adstruere, quod ipse precibus suīs apud illum obtinuerit, ut rēgīna sospes et absque dolōre gravī sobolem prōcreāret. [19] Cuius verbīs dēlectātus rēx prōmīsit sē abrenūntiātīs īdōlīs, Christō servītūrum, sī vītam sibi et victōriam dōnāret pugnantī adversus rēgem, ā quō homicīda ille, quī eum vulnerāverat, missus est; et in pignus prōmissiōnis implendae, eandem fīliam suam Christō cōnsecrandam Paulīnō episcopō assignāvit; quae baptīzāta est diē sānctō Pentēcostēs prīma dē gente Nordanhymbrōrum, cum XI aliīs dē familiā eius.

[20] Quō tempore cūrātus ā vulnere sibi prīdem īnflīctō, rēx collēctō exercitū vēnit adversus gentem Occidentālium Saxonum, ac bellō initō ūniversōs, quōs in necem suam cōnspīrāsse didicerat, aut occīdit aut in dēditiōnem recēpit. [21] Sīcque victor in patriam reversus, nōn statim et incōnsultē sacrāmenta fideī Chrīstiānae percipere voluit, quamvīs nec īdōlīs ultrā servīvit, ex quō sē Christō servītūrum esse prōmīserat. [22] Vērum prīmō dīligentius ex tempore et ab ipsō venerābilī virō Paulīnō ratiōnem fideī ēdiscere et cum suīs prīmātibus, quōs sapientiōrēs nōverat, cūrāvit cōnferre, quid dē hīs agendum arbitrārentur. [23] Sed et ipse, cum esset vir nātūrā sagācissimus, saepe diū sōlus residēns ōre quidem tacitō sed in intimīs cordis multa sēcum conloquēns, quid sibi esset faciendum, quae religiō servanda tractābat.

extras

article Nav