Tandem vēnit amor, quālem tēxisse pudōrī
quam nūdāsse alicuī sit mihi fāma magis
exōrāta meīs illum Cytherēa Camēnīs
attulit in nostrum dēposuitque sinum.
Exsolvit prōmissa Venus: mea gaudia nārret, 5
dīcētur sī quis nōn habuisse sua.
Nōn ego signātīs quicquam mandāre tabellīs,
nē legat id nēmō quam meus ante, velim,
sed peccāsse iuvat, vultūs compōnere fāmae
taedet: cum dignō digna fuisse ferar. 10