Callimachus /

Introduction and notes by Susan Stephens

The Locrian Maidens

Fr. 35

This aition is only indirectly attested, but from two sources: a scholium on Iliad 13.66 and another on Lycophron's Alexandra 1141-1174.

 

Σ AD Il. 13.66

τοῖιν δ᾽ ἔγνω πρόσθεν Ὀϊλῆος ταχὺς Αἴας·

Αἴας Λοκρὸς μὲν ἦν τὸ γένος, ἀπὸ πόλεως Νά[ρυ]κος, πατρὸς δὲ Ὀϊλέως. οὗτος μετὰ τὴν Ἰλίου πόρθησιν αἴτιος τοῖς Ἕλλησιν ἀπωλείας ἑγένετο· Κασσάνδραν γὰρ τὴν Πριάμου ἱκέτον οὖσαν Ἀθηνᾶς ἐν τῷ τῆς θεοῦ σηκῷ κατήισχυνεν, ὥστε τὴν θεὸν τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ ξοάνου εἰς τὴν ὀροφὴν τρέψαι. τοῖς δὲ Ἕλλησιν ὑποστρέφουσιν καὶ κατὰ τὴν Εὔβοιαν γενομένοις χειμῶνας διήγειρεν μεγάλους, ὥστε πολλοὺς αὐτῶν διαφθαρῆναι. διανηξάμενος δὲ Αἴας εἰς τὰς Γυράδας καλουμένας πέτρας ἔλεγεν χωρὶς θεῶν γνώμης διασεσῶσθαι. Ποσειδῶν δὲ ἀγανακτήσας διέσχισεν τὴν πέτραν καὶ τὸν Αἴαντα τῷ κλύδωνι παρέδωκεν. ἐκριφέντα δὲ αὐτὸν κατὰ Δῆλον νεκρὸν Θέτις ἐλεήσασα θάπτει. Ἀθηνᾶ δὲ οὐδ᾽ οὕτως τῆς ὀργῆς ἐπαύσατο, ἀλλὰ καὶ τοὺς Λοκροὺς ἠνάγκασεν ἐπὶ χίλια ἔτη εἰς Ἴλιον ἐκ κλήρου παρθένους πέμπειν. ἡ ἱστορία παρὰ Καλλιμάχῳ ἐν Α Αἰτίων καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ ἐν τῇ Δ τῶν Ὀδυσσειῶν (Od. 4.499-511) παχυμερῶς. 

 

Lycophron, Alexandra 1141-1174

πένθος δὲ πολλαῖς παρθένων τητωμέναις 

τεύξω γυναιξὶν αὖθις, αἳ στρατηλάτην 

ἀθεσμόλεκτρον, Κύπριδος λῃστὴν θεᾶς, 

δαρὸν στένουσαι, κλῆρον εἰς ἀνάρσιον 

πέμψουσι παῖδας ἐστερημένας γάμων. 1145

Λάρυμνα, καὶ Σπερχειέ, καὶ Βοάγριε, 

καὶ Κῦνε, καὶ Σκάρψεια, καὶ Φαλωριάς, 

καὶ Ναρύκειον ἄστυ, καὶ Θρονίτιδες 

Λοκρῶν ἀγυιαί, καὶ Πυρωναῖαι νάπαι, 

καὶ πᾶς Ὁδοιδόκειος Ἰλέως δόμος,1150

ὑμεῖς ἐμῶν ἕκατι δυσσεβῶν γάμων 

ποινὰς Γυγαίᾳ τίσετ᾽ Ἀγρίσκᾳ θεᾷ, 

τὸν χιλίωρον τὰς ἀνυμφεύτους χρόνον 

πάλου βραβείαις γηροβοσκοῦσαι κόρας. 

αἷς ἀκτέριστος ἐν ξένῃ ξέναις τάφος 1155

ψάμμῳ κλύδωνος λυπρὸς ἐκκλυσθήσεται, 

φυτοῖς ἀκάρποις γυῖα συμφλέξας ὅταν 

Ἥφαιστος εἰς θάλασσαν ἐκβράσῃ σποδὸν 

τῆς ἐκ λόφων Τράρωνος ἐφθιτωμένης. 

ἄλλαι δὲ νύκτωρ ταῖς θανουμέναις ἴσαι 1160

Σιθῶνος εἰς θυγατρὸς ἵξονται γύας, 

λαθραῖα κἀκκέλευθα παπταλώμεναι, 

ἕως ἂν εἰσθρέξωσιν Ἀμφείρας δόμους 

λιταῖς Σθένειαν ἵκτιδες γουνούμεναι. 

θεᾶς δ᾽ ὀφελτρεύσουσι κοσμοῦσαι πέδον, 1165

δρόσῳ τε φοιβάσουσιν, ἀστεργῆ χόλον 

ἀστῶν φυγοῦσαι. πᾶς γὰρ Ἰλιεὺς ἀνὴρ 

κόρας δοκεύσει, πέτρον ἐν χεροῖν ἔχων, 

ἢ φάσγανον κελαινόν, ἢ ταυροκτόνον 

στερρὰν κύβηλιν, ἢ Φαλακραῖον κλάδον, 1170

μαιμῶν κορέσσαι χεῖρα διψῶσαν φόνου. 

δῆμος δ᾽ ἀνατεὶ τὸν κτανόντ᾽ ἐπαινέσει, 

τεθμῷ χαράξας, τοὐπιλώβητον γένος. 

 

Σ ss3 Lyc. 1141

λοιμοῦ κατασχόντος τὴν Λοκρίδα διὰ τὴν εἰς Κασάνδραν ἀθεμιτομιξίαν Αἴαντος ἔχρησεν ὁ θεὸς <β᾽> παρθένους ἐναυσιαίας εἰς Τροίαν τῇ Ἀθηνᾶι ἀποστέλλειν εἰς χίλια ἔτη. πεμπόμεναι δὲ αὗται ἐφονεύοντον ὑπὸ τῶν Τρώων· προυπαντῶντες γὰρ οἱ Τρῶες ἐλιθοβόλουν αὐτὰς· εἰ δέ τινες ἐκφύγοιεν ἀνελθοῦσαι λάθραι εἰς τὸ τῆς Ἀθηνᾶς ἱερόν, τὸ λοιπὸν αὗται ἱέρειαι ἐγίνοντο. τὰς δὲ ἀναιρεθείσας ἔκαιον ἀκάρποις καὶ ἀγρίοις ξύλοις, τὰ δὲ ὀστᾶ αὐτῶν ἀπὸ Τράρωνος ὄρους τῆς Τροίας εἰς θάλασσαν ἔρριπτον· καὶ πάλιν οἱ Λοκροὶ ἀπέστελλον ἑτέρας. ταύτης δὲ τῆς ἱστορίας καὶ Καλλίμαχος μέμνηται.

 

Horizontal Tabs

Article Nav

Suggested Citation

Susan Stephens, Callimachus: Aetia. Carlisle, Pennsylvania: Dickinson College Commentaries, 2015. ISBN: 978-1-947822-07-8. http://dcc.dickinson.edu/callimachus-aetia/book-1/locrian-maidens